Een kater: wie dit in zijn leven nog nooit ervaren heeft, heeft recht op een zaligverklaring. Verschrikkelijk: een bijna-dood ervaring, met droge mond, barstende hoofdpijn, ledematen van rubber, onpasselijk, met het hoofd in je-weet-wel-waar. Zo ver de geschiedenis reikt kent men het fenomeen van "the morning after the night before", de ochtend na het wallebakken. De wetenschap kan veel: we kunnen naar de maan vliegen, we maken computers met ongehoorde mogelijkheden, maar we kennen nog maar weinig van een wetenschappelijk verantwoord en experimenteel bevestigde remedie tegen kater.

De reden daarvan ligt voor de hand: de vrees van de overheid, van dokters en van industriëlen dat een experimentele katerkuur zou kunnen leiden tot een katastrofale opstoot van drankmisbruik bij matige drinkers. Katers zijn tenslotte niets anders de een manier van de natuur om duidelijk te maken dat je zoiets jezelf niet mag aandoen. Men kan bijgevolg geen wetenschappelijk gestaafd middel vinden tegen de kater. Wel heeft veel onderzoek plaats over het effect van alcohol op het lichaam. Dat heeft veel onderzoekers er toe aangezet te speculeren over de beste remedies tegen katers.

Er bestaat wel één schuchtere poging om het effect van enkele populaire remedies experimenteel te onderzoeken. Het tijdschrift New Scientist heeft (in de aanloop van het nieuwe millenium, waarvan men een alcoholrijke start verwachtte) een dozijn onvervaarde vrijwilligers gevonden om zich gedurende vier opeenvolgende weekends een fameus stuk in de kraag te drinken, waarbij elke week een andere remedie werd uitgeprobeerd. De ochtend na de drankorgie noteerden zij hoe mottig zij zich voelden aan de hand van een reeks symptomen. Wegens de deshydratatie, het best gekende gevolg van overmatig drinken, dronken de vrijwilligers altijd een glas water vooraleer te slapen.

  |terug|mail|print|top|