In Babylon en Egypte, lang beschouwd als de bakermat van het bier, werd de drank geofferd aan de goden en hoofdzakelijk genuttigd door koningen en bij belangrijke festiviteiten. Egypte kende het bier bovendien een geneeskrachtige werking toe en vrouwen met aanzien gebruikten het om cosmetologische redenen, o.a. om de huid te verfrissen en het risico op bepaalde huidaandoeningen te verminderen.

In het Oude Griekenland gebruikte Hippocrates bier als remedie om de diurese te vergemakkelijken en werd de drank ook beschouwd als koortswerend middel. Alcohol werd in die tijd eveneens aangewend om wonden te genezen. Aretus van Capadocië raadde het aan bij suikerziekte en migraine.

In de Middeleeuwen werd bier volop gebruikt als opwekkend middel, om de stemming te verbeteren. Aan de hop, bestanddeel van het bier, werden eetlustopwekkende en kalmerende eigenschappen toegeschreven. Tot honderd jaar geleden werden met hop gevulde hoofdkussens aanbevolen bij slaapstoornissen.

In het begin van deze eeuw kwamen dan de kwalijke gevolgen van alcoholmisbruik aan het licht en ging de geneeskunde een sceptische houding aannemen tegenover alcoholische dranken, waaronder bier. De opkomst van krachtige geneesmiddelen drumde alcohol als remedie verder in het verdomhoekje. Het is pas in de jongste jaren dat er weer hernieuwde belangstelling bestaat voor de positieve invloed van alcohol op de gezondheid.

  |terug|mail|print|top|